Bøkene og barnet

_DSF4115
_DSF4111
I kveld er det sleppfest for Ungdomsskulen på Pigalle kl. 18:00. Mari Tveita Stagrim, Maria Navarro Skaranger og Ingvild Schade skal lese frå sine dagbøker frå ungdommen! Eg gledar meg sånn! Og eg skal selvfølgelig lese frå Ungdomsskulen.

Boka til Mari kjøpte eg forresten den dagen eg skjønte fødselen min kom til å begynne. Eg tok t-banen inn til byen, med små, små rier. Eg tenkte nemlig at det var lurt å ha litt bra lesestoff til fødeslen og sjukehusoppholdet. Skjønnar no at eg ikkje hadde peiling på kva eg gjekk til. Haha. Tok meg to mnd før eg kom på at eg hadde boka liggande. No har eg endelig fått lest den, novelleformatet passar babykvardagen perfekt, og den er veldig god.

2

Ungdomsskulen

_MG_3961
_MG_3964
Her er omslaget på min kommande roman “Ungdomsskulen”. Eg syns det er kjempefint, og har såvidt turt å bla i dette forhåndseksemplaret. Slik var det med “Parissyndromet” også, eg har såvidt bladd i den boka, kun når eg har høgtlesningsoppdrag. Det var godt å bli ferdig med dette prosjektet like før babyen kom, det er så stressande å gi ut noko ein jobba lenge med. Eg blir altfor sjølvopptatt og opphengt i alle tilbakemeldingar. Sjølv om eg fekk kjempefine anmeldelsar sist blei eg alltid stressa av å våkne til ny anmeldelse i avisa. No kan eg fokusere på Elsa og drømme om neste prosjekt. Deilig!

Her er altså omslaget, meir om innhaldet kjem tidsnok. Boka kjem i mai!

5

Baby Elsa

_MG_3384
_MG_3372
_MG_3474
_MG_3414
Elsa kom på morsdag og valentinerdagen, akkurat som eg hadde tippa. Fødselen var lang og slitsom, starta veldig dårlig og endte heilt fantastisk. Heldigvis fekk eg ei jordmor som såg meg, og skjønte at eg måtte ha smertelindring då eg ikkje var i stand til å be om det sjølv. Er så stolt over meg sjølv etter den fødselen, eg var så sterk. Om eg nokon gong skal føde barn igjen veit eg akkurat kva eg treng og kva eg skal gjere, det er ein skikkelig bra følelse. Den første natta var eg åleine med babyen på barsel, det var heilt feil at Henrik og eg måtte være borte frå kvarandre den natta me fekk barn. Sørgelig at ein sparar skattepengar på den måten, men resten av svangerskapsomsorgen har vore fantastisk. Jordmora mi kom inn til meg då eg låg med ein lys våken nyfødt som trengte meg og alt eg ville var å få sove. Ho strøyk meg på kinnet og lot meg få snakke litt om fødselen, det var eit så fint øyeblikk.

Elsa er ein lykkelig og deilig baby, sjølv om eg har henne på meg 24 timar i døgnet klarar eg ikkje å slutte å sjå på det gode fjeset. Det har vore kjempetøft å komme i gang med amming, men når eg ser kor godt det gjer henne får eg motivasjon til å holde ut. Då me veide henne sist jubla eg som om eg hadde vunne i Lotto. No har eg heldigvis klart å feilsøke problemet og får riktig behandling. Henrik har gjort alt for meg sidan me kom heim, passa på at eg får i meg mat og får kvile innimellom. Me ler og griner om kvarandre, tek high fives i senga når me får Elsa til å sovne søtt ved morgongry. Før fødselen snakka jordmor om kaoset som ville oppstå i starten, eg kan tydelig hugse eg sa til Henrik at ikkje heilt skjønte kva slags kaos ho meinte. Det skjønnar me no, og me har ledd litt av at me trudde me skulle sleppe unna våkennetter og utrøstelig baby. Me rekk ikkje fylle vatn på tulipanane, no er all fokus på å nyte kvarandre.

Eg har djup respekt for alle mødre der ute. Kjenner meg så kul som får være ein del av den gjengen.

10

Likestilling og graviditet

_MG_3290
Ein ting eg har lært av Henrik under denne graviditeten er at det faktisk er mulig å oppnå ei form for likestilling under svangerskap, sjølv om det er min kropp som gjer jobben og ikkje hans. Eg har aldri tenkt over denne muligheten før eg oppdaga at Henrik tydeligvis hadde det. På ein så enkel måte at han gjer meir, eg gjer mindre. Dette gjeld alle våre felles oppgåver, daglegdagse ting som å hugse på avtalar og ta ut av oppvaskmaskinen. Han har servert frukost på senga kvar dag i heile svangerskapet, først for å forhindre morgonkvalme (beste kuren er å ete før ein går ut av senga), så fordi det gjer dagen så mykje bedre etter dårlig nattesøvn. Den vesle kaffikoppen og kjapt smurte brødskjeva betyr så mykje!

Henrik har også hatt hovedansvaret for alt det praktiske i svangerskapet, som å ringe NAV for å stille spørsmål om foreldrepermisjon, og passe på at me har sendt inn alle søknadar. Han har gjort meir husarbeid enn meg, og generelt hatt oversikt over alt me delar. Kvar gong eg har lurt på noko svangerskapsrelatert er det Henrik som har ringt fastlegen eller føden. Sjølv om babyen bur inni meg er den like mykje vårt felles ansvar. Det har vore deilig å kjenne at eg ikkje er åleine, for det kan være litt ensomt å være gravid. Eg syns ikkje argumentet om at “men det er jo berre kvinner som kan føde fram barn” er gyldig når nokon prøvar å unnskylde mangel på likestilling i samfunnet. Det er absolutt ei forklaring, men aldri ei unnskyldning. Menn kan heilt fint dra sin del av lasset, sjølv om det ikkje inkluderar amming og frambæring av barn. Dei er jo i stand til å gjere absolutt alt anna. Det gir den gravide meir energi til å orke meir og jobbe lenger, som heile samfunnet er tjent med. Heile denne felleskjensla har gjort at det kjennes naturlig at Henrik tar ein mykje større del av permisjonen enn det som er minimum, som også er fint i eit større samfunnsperspektiv. Me har på ingen måte eit mål om at me skal ha samme rolle, eg skal være mammaen og han skal være pappaen. Det er like stort ansvar.

4

Vinterbryllup

_MG_1328
_MG_1314_MG_1174
_MG_1291_MG_1450
_MG_1301
_MG_1484_MG_1426
_MG_1655_MG_1648
Eit bryllup eg hadde like før jul. På forhånd snakka me om kor fint det ville vore med lav ettermiddagssol, men forberedte oss på sludd og gjørme. Våkna opp til ein iskald og klar haustdag, så dette brudeparet har nok vore ekstra snille i år. Det mest utfordrande med vinterbryllup er at det er veldig begrensa kor lenge det er mulig å holde ut i kulda med brudestasen på. Dei fleste trur dei vil seg lenger i minusgrader enn dei faktisk gjer, så det er berre å krype til korset med jakke og skjerf. Dette paret gifta seg på ein søndag, syns det blir ekstra fin stemning når ein giftar seg på uventa dagar. Liksom litt roligare.

2

Siste

_MG_2959
Eg ser lykkelig gravid ut på dette bildet, men på innsida er eg heilt mørbanka. Var heldig å ha drømmesvangerskapet fram til rundt veke 36, før det begynte å bli virkelig tungt. Har fått beskreve desse siste veke frå andre gravide før, men har vel ikkje heilt skjønt greia. Har så vondt for å sitte og gå langt (nærbutikken reknast som langt), to egenskapar eg aldri meir skal undervurdere. Det hjelp veldig å ha ei veldig støttande jordmor som seier alle dei riktige tinga. Når eg seier at det er tungt seier ho berre “det er tungt på slutten” og når eg seier at eg kjenner meg heilt hudlaus kjenslemessig seier ho “det blir sannsynligvis ennå verre etter fødselen”. Høyres kanskje ikkje så bra ut, men det er så godt å møte den aksepterande realismen når det er umulig å tenke positivt. Heldigvis får eg brukt opp heile januar og halve februar, verste vinteren, på desse siste vekene. Det er ei rosin i pølsa. Kjem også til å savne alt som skjedde før veke 36, og det å ha liv i magen. Babyspark frå innsida er nok det beste eg har opplevd, sjølv om eg er utålmodig på å få babyen trygt ut i verden. Har ytra at fødselen umulig kan være verre enn den siste tida, men det kan eg jo komme tilbake til om eit par veker.

2

Dyret

_DSF2486
No har eg berre 1 mnd att til termin. Kjenner meg som eit dyr på jakt etter ei trivelig hule for å føde i fred. Visse dagar har intimsonen min ein diameter på ca. fem kilometer. Orkar liksom ikkje at det er andre folk på bussen. Orkar ikkje at det er folk i gatene. Orkar ikkje at folk går forbi kjøkkenvinduet. Men no har eg knekt gravidkoden: TA DET MED RO! Type “ligg heilt stille og lytt til klassisk musikk heile dagen”. I vekene før jul fekk eg bekkenløysning, og hadde kjempemasse å gjere som ein ofte har før jul. Men eg klarte ikkje å legge to og to saman med at bekkenløysningen kanskje hadde med at eg pressa kroppen for mykje. Tenkte at eg hadde bikka over i å bli skikkelig vondgravid og gjorde meg klar for nesten to mnd. med smerter. Men to dagar inn i juleferien var bekkenløysningen heilt borte. Ingen smerter i det heile tatt. Kunne snu meg i senga uten å måtte grue meg ein halvtime på forhånd. Det viste seg at kroppen berre trengte litt kvile. No er det berre å holde ut, være dyret inne i hula og gjere akkurat det kroppen ber meg om å gjere. Føler eg låner kroppen til ei veldig gravid dame, og at eg berre må la den dama få bestemme før eg kan bli meg sjølv igjen.

5

Bryllup, spontanabort og graviditet

_MG_7416
Denne graviditeten kom som ein veldig stor overraskelse på meg. Det tok fleire veker før eg skjønte at det var sant. For eg hadde akkurat hatt ein spontanabort, og tenkte at sjangsen for å bli gravid så fort var lik null. Me hadde blitt gravide på første forsøk, kva var sjangsen for å klare det på andre? Eg tenkte at kroppen ville spøke med meg igjen, at den var korrupt. I dagane etter aborten var eg heilt ute, det einaste som fekk meg til å stoppe å grine var å ligge på sofaen og sjå sesong etter sesong med Ru Pauls Dragrace. Eg skulle gifte meg om tre veker og var livredd for å aldri bli glad igjen. Skjønte kor viktig dette var for meg. Eg ville ikkje høyre nokon sei at det sikkert kom til å bra, eg ville være lei meg så lenge eg måtte. Og snakke om det, kunne sei kor jævlig det var. På eit merkelig vis gjorde det bryllupet vårt ekstra fint, det var godt å vite at me søker kvarandre når ting er vondt, og ekstra godt å kjenne at me faktisk kunne kjenne glede att. Me reiste på bryllupsreise, drakk vin og var lykkelige fordi ting allereie var lysare. Så glad eg hadde blitt for å vite at eg allereie hadde eit nytt frø i magen! Det som i dag er ein nesten ferdig baby. Eg har ikkje tatt noko for gitt i dette svangerskapet, har berre vore takknemlig for kvar veke som går.

Etter spontanaborten merka eg kor vanskelig det var å snakke om det. Eg merka at det var vanskelig for andre å vite kva dei skulle spørre om, dei fleste turte ikkje spørre i det heile tatt. Berre ordet spontanabort var noko folk ikkje turte å nevne høgt, det var meir “korleis går det etter det som skjedde“. Eg var så takknemlig for dei få historiane eg fant om temaet (takk Beyoncé og Emma Sundh!), det hjalp masse. Derfor har eg ein kronikk ute på NRK Ytring i dag, i håp om å åpne ennå meir opp. Les her.

3

Alle skal få

_DSF2177_DSF2176
Så er det veke 32. Dette med veker er noko ingen andre enn gravide bryr seg om, men man blir besatt av veker og dagar som gravid. Merkar godt at det begynnar å nærme seg slutten, spesielt om nettene. Er heilt øm i kroppen når eg våknar. Eg og Caroline pleier å svømme ein morgon i veka, det er alltid så deilig å senke seg ned i det varme vatnet og bevege seg uten å belaste eit einaste ledd. Har svømt sidan starten og trur det har hatt veldig mykje å sei for korleis eg har det i kroppen og i skallen. Sjølv om det blir meir og meir upraktisk med mage begynnar det å bli veldig spennande å kjenne kor stor babyen er, og kor god kontakt eg får.

 

No er eg så langt på vei at kroppen er allemannseige. Her kan det meinast og synsast! Klart eg blir kjempeglad for fine kompliment, men det er litt uvant at korleis eg ser ut er eit tema for alle eg snakkar med. Eller, eg syns det er fint så lenge det er hyggelige kommentarar. “Du ser litt sliten ut” er ikkje noko eg vil høyre etter ei natt med dårlig søvn. Eg veit godt sjølv at eg ser ut som Dracula i bakrus. Eg syns egentlig det berre er gøy å snakke om graviditeten, men innimellom tar folk heilt av. Det blir litt vel intimt å stå heilt naken i garderoben etter svømming og svare på spørsmål om kroppen frå framande. Ein ville liksom aldri spurt ein ugravid person om kor mykje hen har gått opp i vekt i det siste, kor mange gongar om dagen ein går på do eller om magen deira er normal i størrelsen. Herregud, kva folk lurar på! Som om gravide sender ut mikrobølger som blokkerar all sosial intelligens og kvardagsleg folkeskikk. Har aldri hatt så mykje merkelig smalltalk i mitt liv før. På bussen, i køen på butikken og på gata. For det meste syns eg det berre er gøy og absurd, innimellom kan eg bli skremt (alle har ei tante eller ein kollega som revna frå navlen til nakken eller fekk ein baby med ein grusom sjukdom). I verste fall blir eg skikkelig lei meg, eller djupt bekymra for folk sine sosiale evner.

1