Skomakarens barn

_MG_5695
_MG_5705
Når eg ser på foto frå det siste året angrar eg litt på at eg ikkje tok fleire bilder. Sjølv om eg fotograferte magen kvar veke under graviditeten vil eg berre sjå meir! Det samme gjeld Elsa, eg angrar på at eg ikkje filma henne då ho var nyfødt. No har eg begynt å gløyme kor liten kroppen hennar var og kva slags lydar ho laga. Eg har heldigvis litt bilder frå fødselen, hvis ikkje hadde eg sikkert ikkje hugsa så masse som eg gjer. Eg kan nesten ikkje hugse noko frå starten av fødselen, nettop fordi me ikkje rakk å ta bilder då. Kan ikkje hugse at eg kom inn i føderommet, kan ikkje hugse at eg fekk på meg sjukehusskjorta. Berre veit at det må ha hendt. Eg blir livredd for å gløyme.

No har eg børsta støvet av jobbkameraet mitt også. Har tatt på meg litt fotooppdrag, og det er godt å vite at det fungerar å være borte eit par timar her og der. I starten tenkte eg at det kom til å bli umulig, no er det berre å tute og kjøre. Deilig.

5

Papirbryllup

_MG_7397_2_MG_7419

I dag er det eitt år sidan bryllupet. Det er ein dag eg og Henrik har snakka masse om. Eg blei overraska over at det var så gøy å gifte seg, eg har vore fotograf i mange bryllup der brudeparet beskriv at det kjennes mest som ein heilt vanlig dag. Men eg minnes det som ein veldig spesiell dag, eg var så stolt og glad for å treffe alle som kom. Både eg og Henrik var litt såre over å ha hatt ein skikkelig kjip spontanabort berre få veker før. Det gjorde at eg droppa nesten all planlegging og fokuserte på å berre ha det bra med meg sjølv. Eg hadde aldri, aldri trudd at me kom til å ha ein 3 mnd gammal baby på vår første bryllupsdag. Det sjokkerte meg litt at eg blei så ekstremt lei meg etter spontanaborten, eg skjønte plutselig at eg hadde veldig lyst til at barn skulle være ein del av livet mitt. Ikkje om eit par år. Men no. At å bli ein familie overskygga alt anna. Bryllupet reparerte masse, det var eit steg i riktig retning. På flyet heim frå bryllupsreisa hadde eg ei merkelig kjensle i kroppen. Ei kvalmande, metallisk kjensle. Lekte med tanken om at eg kunne være gravid, sjølv om det selvfølgelig var heilt urealistisk.

2

Det här är min tid

_DSF3623
_DSF3624

Det var dette eg såg for meg då eg gjekk og venta på at Elsa skulle komme. Ein rolig vår med amming på balkongen og runde babykinn. Boklansering vel overstått. Eg elskar desse dagane, sikkert fordi dei står i stor kontrast til tidlegare. Dei seks første vekene av Elsas liv var så kaotiske, eg fekk brystbetennelse som både legevakt og sjukehus trudde var influensa, som gjorde at eg var sjuk unødvendig lenge. Etter det brukte eg litt tid på å komme meg fysisk og på å sture over å ha mista den rolige starten eg hadde sett for meg. Derfor er det så godt med desse vårdagane der alt går som smurt, denne tida med Elsa er hellig. Også dei få timane egentid eg har begynt å skaffe meg er hellige. Her om dagen var eg og Caroline på CocoRosie-konsert, då kjente eg meg veldig som berre meg sjølv att. Ein kveld jogga eg rundt i bydelen og plukka syriner, det er også ein ting som berre er meg.

2

Bøkene og barnet

_DSF4115
_DSF4111
I kveld er det sleppfest for Ungdomsskulen på Pigalle kl. 18:00. Mari Tveita Stagrim, Maria Navarro Skaranger og Ingvild Schade skal lese frå sine dagbøker frå ungdommen! Eg gledar meg sånn! Og eg skal selvfølgelig lese frå Ungdomsskulen.

Boka til Mari kjøpte eg forresten den dagen eg skjønte fødselen min kom til å begynne. Eg tok t-banen inn til byen, med små, små rier. Eg tenkte nemlig at det var lurt å ha litt bra lesestoff til fødeslen og sjukehusoppholdet. Skjønnar no at eg ikkje hadde peiling på kva eg gjekk til. Haha. Tok meg to mnd før eg kom på at eg hadde boka liggande. No har eg endelig fått lest den, novelleformatet passar babykvardagen perfekt, og den er veldig god.

2

Ungdomsskulen

_MG_3961
_MG_3964
Her er omslaget på min kommande roman “Ungdomsskulen”. Eg syns det er kjempefint, og har såvidt turt å bla i dette forhåndseksemplaret. Slik var det med “Parissyndromet” også, eg har såvidt bladd i den boka, kun når eg har høgtlesningsoppdrag. Det var godt å bli ferdig med dette prosjektet like før babyen kom, det er så stressande å gi ut noko ein jobba lenge med. Eg blir altfor sjølvopptatt og opphengt i alle tilbakemeldingar. Sjølv om eg fekk kjempefine anmeldelsar sist blei eg alltid stressa av å våkne til ny anmeldelse i avisa. No kan eg fokusere på Elsa og drømme om neste prosjekt. Deilig!

Her er altså omslaget, meir om innhaldet kjem tidsnok. Boka kjem i mai!

5

Baby Elsa

_MG_3384
_MG_3372
_MG_3474
_MG_3414
Elsa kom på morsdag og valentinerdagen, akkurat som eg hadde tippa. Fødselen var lang og slitsom, starta veldig dårlig og endte heilt fantastisk. Heldigvis fekk eg ei jordmor som såg meg, og skjønte at eg måtte ha smertelindring då eg ikkje var i stand til å be om det sjølv. Er så stolt over meg sjølv etter den fødselen, eg var så sterk. Om eg nokon gong skal føde barn igjen veit eg akkurat kva eg treng og kva eg skal gjere, det er ein skikkelig bra følelse. Den første natta var eg åleine med babyen på barsel, det var heilt feil at Henrik og eg måtte være borte frå kvarandre den natta me fekk barn. Sørgelig at ein sparar skattepengar på den måten, men resten av svangerskapsomsorgen har vore fantastisk. Jordmora mi kom inn til meg då eg låg med ein lys våken nyfødt som trengte meg og alt eg ville var å få sove. Ho strøyk meg på kinnet og lot meg få snakke litt om fødselen, det var eit så fint øyeblikk.

Elsa er ein lykkelig og deilig baby, sjølv om eg har henne på meg 24 timar i døgnet klarar eg ikkje å slutte å sjå på det gode fjeset. Det har vore kjempetøft å komme i gang med amming, men når eg ser kor godt det gjer henne får eg motivasjon til å holde ut. Då me veide henne sist jubla eg som om eg hadde vunne i Lotto. No har eg heldigvis klart å feilsøke problemet og får riktig behandling. Henrik har gjort alt for meg sidan me kom heim, passa på at eg får i meg mat og får kvile innimellom. Me ler og griner om kvarandre, tek high fives i senga når me får Elsa til å sovne søtt ved morgongry. Før fødselen snakka jordmor om kaoset som ville oppstå i starten, eg kan tydelig hugse eg sa til Henrik at ikkje heilt skjønte kva slags kaos ho meinte. Det skjønnar me no, og me har ledd litt av at me trudde me skulle sleppe unna våkennetter og utrøstelig baby. Me rekk ikkje fylle vatn på tulipanane, no er all fokus på å nyte kvarandre.

Eg har djup respekt for alle mødre der ute. Kjenner meg så kul som får være ein del av den gjengen.

10

Likestilling og graviditet

_MG_3290
Ein ting eg har lært av Henrik under denne graviditeten er at det faktisk er mulig å oppnå ei form for likestilling under svangerskap, sjølv om det er min kropp som gjer jobben og ikkje hans. Eg har aldri tenkt over denne muligheten før eg oppdaga at Henrik tydeligvis hadde det. På ein så enkel måte at han gjer meir, eg gjer mindre. Dette gjeld alle våre felles oppgåver, daglegdagse ting som å hugse på avtalar og ta ut av oppvaskmaskinen. Han har servert frukost på senga kvar dag i heile svangerskapet, først for å forhindre morgonkvalme (beste kuren er å ete før ein går ut av senga), så fordi det gjer dagen så mykje bedre etter dårlig nattesøvn. Den vesle kaffikoppen og kjapt smurte brødskjeva betyr så mykje!

Henrik har også hatt hovedansvaret for alt det praktiske i svangerskapet, som å ringe NAV for å stille spørsmål om foreldrepermisjon, og passe på at me har sendt inn alle søknadar. Han har gjort meir husarbeid enn meg, og generelt hatt oversikt over alt me delar. Kvar gong eg har lurt på noko svangerskapsrelatert er det Henrik som har ringt fastlegen eller føden. Sjølv om babyen bur inni meg er den like mykje vårt felles ansvar. Det har vore deilig å kjenne at eg ikkje er åleine, for det kan være litt ensomt å være gravid. Eg syns ikkje argumentet om at “men det er jo berre kvinner som kan føde fram barn” er gyldig når nokon prøvar å unnskylde mangel på likestilling i samfunnet. Det er absolutt ei forklaring, men aldri ei unnskyldning. Menn kan heilt fint dra sin del av lasset, sjølv om det ikkje inkluderar amming og frambæring av barn. Dei er jo i stand til å gjere absolutt alt anna. Det gir den gravide meir energi til å orke meir og jobbe lenger, som heile samfunnet er tjent med. Heile denne felleskjensla har gjort at det kjennes naturlig at Henrik tar ein mykje større del av permisjonen enn det som er minimum, som også er fint i eit større samfunnsperspektiv. Me har på ingen måte eit mål om at me skal ha samme rolle, eg skal være mammaen og han skal være pappaen. Det er like stort ansvar.

4

Vinterbryllup

_MG_1328
_MG_1314_MG_1174
_MG_1291_MG_1450
_MG_1301
_MG_1484_MG_1426
_MG_1655_MG_1648
Eit bryllup eg hadde like før jul. På forhånd snakka me om kor fint det ville vore med lav ettermiddagssol, men forberedte oss på sludd og gjørme. Våkna opp til ein iskald og klar haustdag, så dette brudeparet har nok vore ekstra snille i år. Det mest utfordrande med vinterbryllup er at det er veldig begrensa kor lenge det er mulig å holde ut i kulda med brudestasen på. Dei fleste trur dei vil seg lenger i minusgrader enn dei faktisk gjer, så det er berre å krype til korset med jakke og skjerf. Dette paret gifta seg på ein søndag, syns det blir ekstra fin stemning når ein giftar seg på uventa dagar. Liksom litt roligare.

2

Siste

_MG_2959
Eg ser lykkelig gravid ut på dette bildet, men på innsida er eg heilt mørbanka. Var heldig å ha drømmesvangerskapet fram til rundt veke 36, før det begynte å bli virkelig tungt. Har fått beskreve desse siste veke frå andre gravide før, men har vel ikkje heilt skjønt greia. Har så vondt for å sitte og gå langt (nærbutikken reknast som langt), to egenskapar eg aldri meir skal undervurdere. Det hjelp veldig å ha ei veldig støttande jordmor som seier alle dei riktige tinga. Når eg seier at det er tungt seier ho berre “det er tungt på slutten” og når eg seier at eg kjenner meg heilt hudlaus kjenslemessig seier ho “det blir sannsynligvis ennå verre etter fødselen”. Høyres kanskje ikkje så bra ut, men det er så godt å møte den aksepterande realismen når det er umulig å tenke positivt. Heldigvis får eg brukt opp heile januar og halve februar, verste vinteren, på desse siste vekene. Det er ei rosin i pølsa. Kjem også til å savne alt som skjedde før veke 36, og det å ha liv i magen. Babyspark frå innsida er nok det beste eg har opplevd, sjølv om eg er utålmodig på å få babyen trygt ut i verden. Har ytra at fødselen umulig kan være verre enn den siste tida, men det kan eg jo komme tilbake til om eit par veker.

2