K

IMG_2011
I vår fekk eg oppleve kreft på nært hold. Det rysta ved noko eksistensielt i meg. Eg har gått rundt heile livet og tenkt at alle mine kjære er trygge. No når eg skriv det innser eg kor naiv og heldig eg er. Å høyre orda eg har kreft frå eit kjært menneske er litt som å bli skutt. Og ikkje så uvanlig. Denne snikande sjukdommen som rammar dei fleste familiar, aldri rettferdig, alltid skremmande. Eg hatar kreft-ordet. Eg ser det for meg som eit grønt, lysande neonskilt i rommet. Det skapar så mykje frykt og dødsangst. Eg hatar kreftceller. Tanken på kor mange menneske som går rundt med kreftceller i kroppen akkurat no uten å vite når dei får behandling. Eg hatar tanken på at folk må vente på hjelp, og på at det fins behandlingar som er dårligare enn andre. Eg hatar å vente på svar. Og eg er takksam for forskning, for kirurgar, for stråling. Til 30-årsdagen min klarte eg med hjelp av venner og familie samle inn snart 15.000 kroner til Kreftforeningen. Det gjer meg så stolt. Eg håpar det gjer at ennå fleire får oppleve å høyre orda eg er frisk no frå sine kjære. Og eg vil minne alle om å sjekke seg.

4

Vi drar til fjällen

_MG_0006
Forrige søndag fylte eg tretti år! Eg ønska meg ein skikkelig ferie, og det fekk eg. Fem dagar på fjellet med den vesle gjengen min.

_MG_0148
_MG_0142
_MG_9889
_MG_0123
Eg fekk endelig tid til å begynne på boka til Linn. Den har gløda på nattbordet sidan eg kjøpte den, og eg koste meg med kvart einaste ord.

_MG_9846_MG_9976
Me gjekk latterlig korte turar rundt hytta kvar dag. (Minus ein dag då eg og Elsa sov bort heile ettermiddagen). Elsa kikka forundra på snøen og vart kald på snuten.

_MG_9759
_MG_9720
_MG_9979
_MG_9701
_MG_9693
_MG_9696
_MG_9963
No er eg ikkje twenty-something lenger! Åh, så glad eg ville blitt på 20-årsdagen min om eg hadde fått vite alt det fine som kom til å hende meg i framtida. Tilfeldigvis driv eg og ryddar på harddiskane mine no, så det har vore gøy å sjå tilbake på tiåret samstundes som eg er på veg inn i eit anna. Ikkje at eg er så veldig nostalgisk om dagen, med Elsa i livet er det naturlig og tenke mest framover. Det er så spennande å tenke på alt som kjem! Tenk om dette tiåret blir det beste.

5

Pannelugg og gyllent løv

_MG_9441
Her står Elsa i sin finaste yogapositur og ser på den gylne bjørka som står utenfor leiligheten.
_MG_9473_MG_9513
Ho blir heilt lyrisk no når det er så mykje fargar og lys ute, og kvar gong me tek henne opp av vogna hyler ho av glede.
_MG_9541
Eg har klippa pannelugg! Kvar haust drømmer eg om ein tung pannelugg under lua, men orkar ikkje ha sovesveis om morgonen. Men i år hadde eg uansett ein liten ammelugg, så då kunne eg like greit kjøre på med den luggen eg alltid har hatt lyst på. Eg hadde jo ein ganske massiv lugg for lenge, lenge sidan. Då i blond versjon. Eg fekk så mange kompliment for den sveisen, sjølv om etsa bort skallen min kvar sjette veke. Glad eg er ute av den loopen.
_MG_9558
_MG_9591
Elsa derimot er like skalleper som vanlig, men to små tenner dukka opp for eit par veker sidan.

3

Tell me your dreams and I will make them come true

_MG_3384_MG_3337
_MG_3374
_MG_3414_MG_3451
På torsdag opnar Marte Edvarda Tidslevold si utstilling Tell me your dreams and I will make them come true på Galleri Soft. Marte syr portrett i form av ei maske basert på samtalar ho har med dei besøkande. Du får med portrettet ditt som eit minne om samtalen, medan eit bilde av deg med maska på havnar på galleriveggen.

Eg får æra av å opne utstillinga på torsdag kl. 18:00! Eg gledar meg masse, og vil sjølvsagt anbefale alle å booke ein samtale med Marte i løpet av utstillingsperioden. Her er eit facebookevent. Håpar me sjåast der!

0

Ei uværshistorie om amming

I går leste eg den fine saka til Sigrid om amming. Den fekk tårene til å renne heilt ukontrollert, sjølv om eg var midt i morgonrushet. For meg vart møtet med amming ei perfekt storm. Den første natta med Elsa måtte Henrik reise heim frå sjukehuset. Me låg på eit tomannsrom med ein annan mamma og ein baby. Eg var livredd for å vekke dei, Elsa var lys våken og klar for denne verda. Ho ville amme heile tida, eg hadde ikkje sove på 48 timar og amma så godt eg kunne. Denne natta fekk eg vonde sår på begge brystvorter, som var starten på smertehelvetet som skulle komme.

Morgonen etter kom jordmora som skulle lære meg å amme. Ho brukte ca. tre minuttar på å lære meg kva eg gjorde feil. Eg følte meg dum som hadde amma feil heile natta og fått desse vonde såra.

Heime frå sjukehuset blei såra verre og verre. Eg gjekk til helsestasjonen for å få hjelp, dei sa alt såg bra ut med teknikken. Kvar gong eg la Elsa til brystet kjentes dei som om eg fekk tusen små papirkutt på brystvortene. Eg skjønte at noko ikkje stemte, og kjente meg ganske sikker på at eg hadde fått soppinfeksjon i såra. Då eg ringte til helsestasjonen igjen gav dei meg eit kjerringråd.

Då Elsa var tre veker var såra ennå ikkje grodd. Eg var utslitt over å ha smerter kvar einaste dag, når eg egentlig berre ville kose meg med babyen min. Det er ein heilt spesiell form for tortur når babyen din som du elskar indirekte gir deg uuthaldelige smerter kvar gong den er sulten.

Så kom feberen. Eg mistenkte brystbetennelse, og pumpa ut melk annakvar time, heile natta. På morgonen besvimte eg av utmattelse ved kjøkkenbordet. På legevakta sjekka dei meg for slag, epilepsi og blodtrykk. Dei sa eg sannsynligvis hadde influensa, og dette svaret tok eg for gitt. Feberen steig, eg hugsar berre små glimt frå dei dagane. Etter fire dagar med feber blei eg henta i ambulanse. På sjukehuset sjekka dei meg for alt mulig. Eg spurte legen om ho trudde det kunne være brystbetennelse. – Isåfall er ikkje det noko me behandlar no, sa ho. Eg har tenkt mykje på det svaret i ettertid og lurt litt på kva som egentlig skjedde.

Eg hadde ingen av dei typiske tegna på brystbetennelse. Blodprøvane var fine. Det var kun feberen. Heilt til morgonen etter eg hadde vore på sjukehuset. Då våkna eg med rødt, hardt og verkande bryst. Me reiste rett til legevakta, igjen. Dei ville ikkje gi meg antibiotika, noko eg fullt ut støttar, men i mitt tilfelle var det dessverre feil. Dei gav meg nasesprayen Syntocinon og ba meg pumpe ut melk kvar time i eitt døgn. Slik holdt eg på i to dagar. Feberen herja, og eg fekk aldri sove. Henrik var fortvila, og ringte desperat til helsestasjonen. På dette tidspunktet hadde eg liksom gitt opp. Eg var berre ein kropp med feber. Helsestajonen ba meg om å komme, men eg orka ikkje å bli avvist av helsepersonell ein gong til. Henrik fekk tilslutt pakka meg og Elsa inn i bilen. Eg klarte såvidt å sitte oppreist på ein stol, armane mine var for svake til å halde Elsa. På helsestasjonen skjedde det som redda heile barseltida vår. Me fekk hjelp. Me blei sett av ei helsesøster som sa: No skal dykk få hjelp, heilt til vegs ende. No skal dykk få oppfølging heilt til alt blir bra.

Den setninga var så god å høyre. Det var det finaste nokon hadde sagt til meg, og den var heilt sann. Helsesøster tok ein melkeprøve av melka mi og fekk bekrefta at eg hadde ein bakteriell infeksjon. Betennelsen hadde vore så innkapsla at den ikkje hadde slått ut på dei første blodprøvane. Ein slik brystbetennelse må ha antibiotika, noko eg fekk på dagen. I ettertid har eg fått vite at dei var redd for at eg var i ferd med å få blodforgiftning eller abscess. Heldigvis forsvann feberen samme natt.

Såra grodde, soppinfeksjonen fekk behandling og brystbetennelsen kom aldri tilbake. Etter ti veker var eg heilt kvitt alle komplikasjonar. Me fekk gå i samtaleterapi hos helsestasjonen for å snakke om det me hadde vore gjennom. Eg var ganske lei meg for å ha mista mykje av den første tida med Elsa. Samtidig var eg så takknemlig over å få kvardagen tilbake og å berre få være mamma. Elsa var så fin, og hadde fulgt med i vogna si til både legevakt og sjukehus utan å kreve noko som helst. Amminga har gått kjempefint sidan, og permisjonstida mi endte med å bli heilt fantastisk.

Eg har tenkt ein del på om dette kunne vore unngått om eg hadde fått hjelp til amming samme dag som eg fødte. Om helsepersonell eg møtte i ettertid hadde hatt grunnleggande kunnskap om amming ville det også avverga mykje. Dette blei veldig langt, men eg ville gjerne komme med ein kommentar til saka over. Og om fleire får vite at det alltid fins hjelp er ingenting bedre enn det.

2

Ein liten tass

_MG_6398
_MG_6842_MG_6882
_MG_7005
_MG_7104
_MG_6678_MG_6669
Eg fekk komme heim til denne seks veker gamle tassen for liten sidan. Fint å få dokumentere eit ørlite glimt av livet hans. Det er så spesielt å få ta bilder av nyfødte, då eg sjølv hadde ein nyfødt i hus rakk eg aldri å observere ting utenfrå. Men som fotograf får eg liksom kikke inn i det på nytt, og det er eg så glad for.

1

Rune F. Hjemås

_MG_5293
_MG_5301
Forfattarportrett eg tok av Rune F. Hjemås på den finaste ettermiddagen i september. Han er også på Flamme Forlag no og er ute med Et lite skritt for mennesket. Han har forresten feiring for boka si i Trondheim på fredag! Anbefalast for alle dykk som bur i bartebyen.

0

Ingen planar-helga

Forrige helg hadde me absolutt ingen planar. Så deilig! Me gjekk tur i Frognerparken:
_MG_7764
_MG_7781
_MG_7794
_MG_7822
_MG_7655
Og kjøpte nytt, gammalt sofabord. Har sett etter eit lite bord i heiltre uten skarpe kantar og dette bordet traff på alle punkt. Likar at det har runde bein. Skal pusse av lakken og beholde det resten av livet.
_MG_7644
No har eg begynt å lese frå Årets Saga av Elsa Beskow på kvelden. Illustrasjonane er heilt nydelige, eg vil bu i desse bildene. Det er så fint og fantasifullt om barndom. Elsa elskar å bli lest for, ho skjønnar jo ingenting, men trur ho likar roen og nærheten det gir.
_MG_8283
Natta Elsa!

0

Du dør ikke

_MG_7888
I morgon er det sleppfest for den nye boka til Linn Strømsborg. Eg skal lese, Rune F. Hjemås skal lese og Johan Harstad skal lese. Dei samme som leste på slippfesten for den forrige boka til Linn i 2013. Det var første gong eg framførte egen tekst for andre og eg var så nervøs. Eit par timar før festen sprang eg alt eg kunne på tredemølle for å rettferdiggjere den høge pulsen. Heile den vinteren var prega av høg puls, stress og panikkangst(ikkje på grunn av sleppfesten til Linn, hehe). Eg skulle nesten ønske det var denne boka som kom då, så kunne eg delt den høge pulsen med Eva i boka.

I går tidleg høyrte eg intervjuet med Linn i Salongen. Det fekk meg i godt humør heile morgonen, med dinosaurmannen og latteren til Linn i øyrene. Det er så fint det Linn seier om at denne boka er til alle som har opplevd angst og til alle som kjem til å oppleve det. Og at Linn skriv på ein måte som får ein til å føle seg mindre åleine.

Eg gledar meg sånn til i morgon! Denne gongen er eg ikkje stressa. Og om eg blir det kan eg minne meg sjølv på at eg dør ikkje.

1

Den farlige fargen

_MG_1848
Eg må få lest denne boka no. Rosa er den farligaste fargen av alle. Spesielt når man får ei dotter. Eg kler gjerne Elsa i rosa. Eg kler henne gjerne i alle fargar. Barn likar fargar, også rosa. Eg syns det er fascinerande at ein farge i seg sjølv kan provosere, det er så mange som poengterar kor viktig det er å unngå fargen rosa. Ingen snakkar om å unngå blått. Så er det dei som beklagar seg over å gi rosa presangar. Skammar seg litt. Fyyy! Eg beklagar meg også når eg kjem rullande med rosa kalesje på vogna. “Den er kjøpt brukt altså, hvis ikkje hadde eg valgt ein annan farge”. Enn så lenge kjem eg billig unna, tenk om ein eventuell veslebror skal ha vogna i framtida. Då begynnar fargen å bli virkelig farlig.

Eg kan legge til at eg syns det er ufattelig kjedelig overvekta av rosa/blått i barnebutikkar. Snork. Det berre irriterar med grenselaust at den “feminine” fargen alltid skal unngås og helst skal ein skamme seg litt over den. Det er eit ørlite symptom på patriarkatet, og eg blir påminna det kvar gong eg unnskyldar den rosa kalesjen.

2