Pannelugg og gyllent løv

_MG_9441
Her står Elsa i sin finaste yogapositur og ser på den gylne bjørka som står utenfor leiligheten.
_MG_9473_MG_9513
Ho blir heilt lyrisk no når det er så mykje fargar og lys ute, og kvar gong me tek henne opp av vogna hyler ho av glede.
_MG_9541
Eg har klippa pannelugg! Kvar haust drømmer eg om ein tung pannelugg under lua, men orkar ikkje ha sovesveis om morgonen. Men i år hadde eg uansett ein liten ammelugg, så då kunne eg like greit kjøre på med den luggen eg alltid har hatt lyst på. Eg hadde jo ein ganske massiv lugg for lenge, lenge sidan. Då i blond versjon. Eg fekk så mange kompliment for den sveisen, sjølv om etsa bort skallen min kvar sjette veke. Glad eg er ute av den loopen.
_MG_9558
_MG_9591
Elsa derimot er like skalleper som vanlig, men to små tenner dukka opp for eit par veker sidan.

3

Tell me your dreams and I will make them come true

_MG_3384_MG_3337
_MG_3374
_MG_3414_MG_3451
På torsdag opnar Marte Edvarda Tidslevold si utstilling Tell me your dreams and I will make them come true på Galleri Soft. Marte syr portrett i form av ei maske basert på samtalar ho har med dei besøkande. Du får med portrettet ditt som eit minne om samtalen, medan eit bilde av deg med maska på havnar på galleriveggen.

Eg får æra av å opne utstillinga på torsdag kl. 18:00! Eg gledar meg masse, og vil sjølvsagt anbefale alle å booke ein samtale med Marte i løpet av utstillingsperioden. Her er eit facebookevent. Håpar me sjåast der!

0

Ei uværshistorie om amming

I går leste eg den fine saka til Sigrid om amming. Den fekk tårene til å renne heilt ukontrollert, sjølv om eg var midt i morgonrushet. For meg vart møtet med amming ei perfekt storm. Den første natta med Elsa måtte Henrik reise heim frå sjukehuset. Me låg på eit tomannsrom med ein annan mamma og ein baby. Eg var livredd for å vekke dei, Elsa var lys våken og klar for denne verda. Ho ville amme heile tida, eg hadde ikkje sove på 48 timar og amma så godt eg kunne. Denne natta fekk eg vonde sår på begge brystvorter, som var starten på smertehelvetet som skulle komme.

Morgonen etter kom jordmora som skulle lære meg å amme. Ho brukte ca. tre minuttar på å lære meg kva eg gjorde feil. Eg følte meg dum som hadde amma feil heile natta og fått desse vonde såra.

Heime frå sjukehuset blei såra verre og verre. Eg gjekk til helsestasjonen for å få hjelp, dei sa alt såg bra ut med teknikken. Kvar gong eg la Elsa til brystet kjentes dei som om eg fekk tusen små papirkutt på brystvortene. Eg skjønte at noko ikkje stemte, og kjente meg ganske sikker på at eg hadde fått soppinfeksjon i såra. Då eg ringte til helsestasjonen igjen gav dei meg eit kjerringråd.

Då Elsa var tre veker var såra ennå ikkje grodd. Eg var utslitt over å ha smerter kvar einaste dag, når eg egentlig berre ville kose meg med babyen min. Det er ein heilt spesiell form for tortur når babyen din som du elskar indirekte gir deg uuthaldelige smerter kvar gong den er sulten.

Så kom feberen. Eg mistenkte brystbetennelse, og pumpa ut melk annakvar time, heile natta. På morgonen besvimte eg av utmattelse ved kjøkkenbordet. På legevakta sjekka dei meg for slag, epilepsi og blodtrykk. Dei sa eg sannsynligvis hadde influensa, og dette svaret tok eg for gitt. Feberen steig, eg hugsar berre små glimt frå dei dagane. Etter fire dagar med feber blei eg henta i ambulanse. På sjukehuset sjekka dei meg for alt mulig. Eg spurte legen om ho trudde det kunne være brystbetennelse. – Isåfall er ikkje det noko me behandlar no, sa ho. Eg har tenkt mykje på det svaret i ettertid og lurt litt på kva som egentlig skjedde.

Eg hadde ingen av dei typiske tegna på brystbetennelse. Blodprøvane var fine. Det var kun feberen. Heilt til morgonen etter eg hadde vore på sjukehuset. Då våkna eg med rødt, hardt og verkande bryst. Me reiste rett til legevakta, igjen. Dei ville ikkje gi meg antibiotika, noko eg fullt ut støttar, men i mitt tilfelle var det dessverre feil. Dei gav meg nasesprayen Syntocinon og ba meg pumpe ut melk kvar time i eitt døgn. Slik holdt eg på i to dagar. Feberen herja, og eg fekk aldri sove. Henrik var fortvila, og ringte desperat til helsestasjonen. På dette tidspunktet hadde eg liksom gitt opp. Eg var berre ein kropp med feber. Helsestajonen ba meg om å komme, men eg orka ikkje å bli avvist av helsepersonell ein gong til. Henrik fekk tilslutt pakka meg og Elsa inn i bilen. Eg klarte såvidt å sitte oppreist på ein stol, armane mine var for svake til å halde Elsa. På helsestasjonen skjedde det som redda heile barseltida vår. Me fekk hjelp. Me blei sett av ei helsesøster som sa: No skal dykk få hjelp, heilt til vegs ende. No skal dykk få oppfølging heilt til alt blir bra.

Den setninga var så god å høyre. Det var det finaste nokon hadde sagt til meg, og den var heilt sann. Helsesøster tok ein melkeprøve av melka mi og fekk bekrefta at eg hadde ein bakteriell infeksjon. Betennelsen hadde vore så innkapsla at den ikkje hadde slått ut på dei første blodprøvane. Ein slik brystbetennelse må ha antibiotika, noko eg fekk på dagen. I ettertid har eg fått vite at dei var redd for at eg var i ferd med å få blodforgiftning eller abscess. Heldigvis forsvann feberen samme natt.

Såra grodde, soppinfeksjonen fekk behandling og brystbetennelsen kom aldri tilbake. Etter ti veker var eg heilt kvitt alle komplikasjonar. Me fekk gå i samtaleterapi hos helsestasjonen for å snakke om det me hadde vore gjennom. Eg var ganske lei meg for å ha mista mykje av den første tida med Elsa. Samtidig var eg så takknemlig over å få kvardagen tilbake og å berre få være mamma. Elsa var så fin, og hadde fulgt med i vogna si til både legevakt og sjukehus utan å kreve noko som helst. Amminga har gått kjempefint sidan, og permisjonstida mi endte med å bli heilt fantastisk.

Eg har tenkt ein del på om dette kunne vore unngått om eg hadde fått hjelp til amming samme dag som eg fødte. Om helsepersonell eg møtte i ettertid hadde hatt grunnleggande kunnskap om amming ville det også avverga mykje. Dette blei veldig langt, men eg ville gjerne komme med ein kommentar til saka over. Og om fleire får vite at det alltid fins hjelp er ingenting bedre enn det.

2

Ein liten tass

_MG_6398
_MG_6842_MG_6882
_MG_7005
_MG_7104
_MG_6678_MG_6669
Eg fekk komme heim til denne seks veker gamle tassen for liten sidan. Fint å få dokumentere eit ørlite glimt av livet hans. Det er så spesielt å få ta bilder av nyfødte, då eg sjølv hadde ein nyfødt i hus rakk eg aldri å observere ting utenfrå. Men som fotograf får eg liksom kikke inn i det på nytt, og det er eg så glad for.

1

Rune F. Hjemås

_MG_5293
_MG_5301
Forfattarportrett eg tok av Rune F. Hjemås på den finaste ettermiddagen i september. Han er også på Flamme Forlag no og er ute med Et lite skritt for mennesket. Han har forresten feiring for boka si i Trondheim på fredag! Anbefalast for alle dykk som bur i bartebyen.

0

Ingen planar-helga

Forrige helg hadde me absolutt ingen planar. Så deilig! Me gjekk tur i Frognerparken:
_MG_7764
_MG_7781
_MG_7794
_MG_7822
_MG_7655
Og kjøpte nytt, gammalt sofabord. Har sett etter eit lite bord i heiltre uten skarpe kantar og dette bordet traff på alle punkt. Likar at det har runde bein. Skal pusse av lakken og beholde det resten av livet.
_MG_7644
No har eg begynt å lese frå Årets Saga av Elsa Beskow på kvelden. Illustrasjonane er heilt nydelige, eg vil bu i desse bildene. Det er så fint og fantasifullt om barndom. Elsa elskar å bli lest for, ho skjønnar jo ingenting, men trur ho likar roen og nærheten det gir.
_MG_8283
Natta Elsa!

0

Du dør ikke

_MG_7888
I morgon er det sleppfest for den nye boka til Linn Strømsborg. Eg skal lese, Rune F. Hjemås skal lese og Johan Harstad skal lese. Dei samme som leste på slippfesten for den forrige boka til Linn i 2013. Det var første gong eg framførte egen tekst for andre og eg var så nervøs. Eit par timar før festen sprang eg alt eg kunne på tredemølle for å rettferdiggjere den høge pulsen. Heile den vinteren var prega av høg puls, stress og panikkangst(ikkje på grunn av sleppfesten til Linn, hehe). Eg skulle nesten ønske det var denne boka som kom då, så kunne eg delt den høge pulsen med Eva i boka.

I går tidleg høyrte eg intervjuet med Linn i Salongen. Det fekk meg i godt humør heile morgonen, med dinosaurmannen og latteren til Linn i øyrene. Det er så fint det Linn seier om at denne boka er til alle som har opplevd angst og til alle som kjem til å oppleve det. Og at Linn skriv på ein måte som får ein til å føle seg mindre åleine.

Eg gledar meg sånn til i morgon! Denne gongen er eg ikkje stressa. Og om eg blir det kan eg minne meg sjølv på at eg dør ikkje.

1

Den farlige fargen

_MG_1848
Eg må få lest denne boka no. Rosa er den farligaste fargen av alle. Spesielt når man får ei dotter. Eg kler gjerne Elsa i rosa. Eg kler henne gjerne i alle fargar. Barn likar fargar, også rosa. Eg syns det er fascinerande at ein farge i seg sjølv kan provosere, det er så mange som poengterar kor viktig det er å unngå fargen rosa. Ingen snakkar om å unngå blått. Så er det dei som beklagar seg over å gi rosa presangar. Skammar seg litt. Fyyy! Eg beklagar meg også når eg kjem rullande med rosa kalesje på vogna. “Den er kjøpt brukt altså, hvis ikkje hadde eg valgt ein annan farge”. Enn så lenge kjem eg billig unna, tenk om ein eventuell veslebror skal ha vogna i framtida. Då begynnar fargen å bli virkelig farlig.

Eg kan legge til at eg syns det er ufattelig kjedelig overvekta av rosa/blått i barnebutikkar. Snork. Det berre irriterar med grenselaust at den “feminine” fargen alltid skal unngås og helst skal ein skamme seg litt over den. Det er eit ørlite symptom på patriarkatet, og eg blir påminna det kvar gong eg unnskyldar den rosa kalesjen.

2

Mødre, ansvar og fellesskap

_DSF2813
I haust er det ti år sidan eg begynte å blogge. Det er eit heilt liv! No er den første internettgenerasjonen blitt foreldre, og mange som les her har sikkert blitt voksne saman med meg. Som mor prøvar eg å navigere i kva eg syns er greit å dele og kva eg ikkje syns er greit. For eg har jo sjølv kjempestor glede av å lese bloggar skreve av mødre! Eg finn mykje støtte, felleskap og inspirasjon hos andre. Til dømes:

Koffeine sitt innlegg om barseltid.

Elsa Billgren sitt innlegg om fødsel.

Hjartesmil sin blogg om å våge å flytte frå London til bygda.

Emma Sundh sin blogg som er full av positiv energi og om tobarnsliv.

Ingvild sitt innlegg om amming.

Dette er bloggar og innlegg eg syns er ærlige og inspirerande. Som eg har funne masse glede og kunnskap i. Eg skulle virkelig ønske eg hadde lest Elsa Billgrens innlegg om fødsel før min egen. Fødselen kom som eit sjokk på meg, det ligna ikkje på noko av det eg hadde lest om eller jordmor hadde forklart på fødselskurset. Det var ingen urkraft, ingen pust, ingen pausar, ingen stol-på-kroppen-din. Berre tungt arbeid. Eg var faktisk ganske sur på alle som hadde sagt at det kom til å gå fint og at skulle “lytte til kroppen”. Det fins så masse fin kunnskap om det å bli mor, så mykje meir enn flate magar og overdriven utlevering av barn.

Kom gjerne med tips på andre bloggar og bøker i kommentarfeltet! Eg fråtsar gjerne i kloke og gode mamas!

4

Silke og kasjmir

_MG_5730
No er det loppemarkedsesong! Det er den plassen der man kan finne ting for langt under prisen av verdi. I bruktbutikkar kostar jo ting ofte det det er verdt, men på loppis er det ti kroner for både gull og gråstein. Forrige helg fant eg ein kasjmirgenser, ein 40-tallskjole og to små silkeluer til baby for tilsaman seksti spenn. Ser no at den silkelua kanskje var litt overdådig, men eg skal sjå om eg klarar å få dressa den litt ned.
_MG_5719
_MG_5752
_MG_5739

1