Lena

_MG_7052
_MG_7018
_MG_7119
_MG_7061
_MG_7072
Lena gav meg eit fint lite oppdrag for eit par veker sidan, nemlig å fotografere eit av hennar kroppssmykker. Kvar einaste detalj er eit lite smykke i seg sjølv, på lang avstand ser det ut som papir, men når man går nærare ser man at det er kopar, utskjært for hånd. Så spennande å sjå alle formene Lena finner opp inni hjernen sin, kor tar ho det frå? Ho har bachelorutstilling på KhiO, åpnar torsdag kl. 18:00.

0

The Breakfast Club

_MG_3133_MG_3160_MG_3139_MG_3150

Dette er min favoritttradisjon. Bedre enn jul! Elskar å stå opp tidlig og gå gjennom gatene med ballongar og kake, eg kunne gjort det kvar dag.

 

1

Vintage Diamant

_MG_6490_MG_6493_MG_6495_MG_6508_MG_6511

Ein dag me kjørte til Ski og kjøpte ein bruktsykkel til Henrik. Den første julepresangen eg fekk av Henrik var forøvrig ein gammal tandemsykkel, no står den i bakgården og må fiksast litt til våren. Då skal eg sykle rundt i byen og spørre om folk vil sitte på.

3

Tre ting

579999_274455162656302_183222927_n
1. I dag spelar eg og Caroline på Dattera! Me gler oss sånn! Det begynnar 23:00 og me spelar til 03:00, facebook-event her.

2. Før eg går til Dattera skal eg lese litt på sleppfesten til Audun Mortensen “Dyr jeg har møtt”. Det begynnar klokka fem, facebook-event her.

3. Alle kommentarane eg får her har ein lei tendens til å forsvinne inn i spamkommentarane, prøver å gå litt gjennom alle dei tusen spamkommentarane eg får daglig (hjelp!) og hente fram dei som ikkje er spam, men ikkje alltid eg rekk det. Så ikkje bli redd om kommentaren din ikkje dukkar opp, eg har ikkje sletta den, berre ikkje fått sett den.

La oss gjere byen i kveld!

3

Brudekjole, ballkjole, underbukse, naken.

_MG_3188
_MG_3179
Eg er jo på brudekjolejakt, og det er eit merkelig univers å dykke inn i. Eg, Caroline og Karina var på UFF ein dag og prøvde vintage brudekjolar, der har dei nettop tatt inn ein del. Ingenting som funka for meg, det blei litt mykje puffarmar og rare slep. Men det var veldig gøy, og me fekk blod på tann og begav oss vidare til ein klassisk brudesalong og massive tyllskjørt og tubetoppar. Eg har aldri skjønt greia med lange slep og vonde korsett, men man veit jo aldri før man har prøvd. Heile greia med brudekjolar virkar litt absurd for meg, liksom betale 15 000 kroner for ein polyesterkjole med strass man nesten ikkje kan bevege seg i og som man føler man burde gå ned 5 kilo for å passe inn i. Eg forstår det ikkje. Men, det var gøy å prøve, eg følte meg ivertfall som ei prinsesse i kjolen eg prøvde, men eg følte meg ikkje som meg sjølv i det heile tatt. Eg følte ikkje at eg kunne bevege meg normalt, at eg skulle orke å tilbringe ein heil dag i eit lass av tyll. Eg får jakte vidare etter noko eg kan danse i, sitte i, søle på, samtidig som eg føler meg bra. Så no veit eg, ingen prinsessekjole på meg.

Uten navn-1

5

Hvis ikkje no, når osv.

photo-9

Dei siste åra har eg liksom venta på at nokon skal banke på døra mi og spørre om eg har lyst å begynne å synge igjen. Synging har alltid vore ein av mine finaste hobbyar, ein måte å oppnå ein slags natural high på. Eg får samme følelse av å hente ut ein nyframkalla film på fotobutikken, eller å ta bilder i perfekt lys, men no som det å ta bilder har blitt jobb inkluderar det også eit element av prestasjonspress og økonomi. Når eg var yngre song eg i alltid kor, eller gjekk til sangpedagog, og etter øving var eg euforisk og kunne nesten ikkje vente til neste gong. Men ein gong iløpet av tenårene blei synginga gløymt vekk i alt det som var å være tenåring. Eg begynte med andre ting, begynte å ta bilder, begynte å studere, flytta inn i kollektiv med tynne veggar og alltid nokon heime og eg hadde ingen plassar i livet der det føltes naturlig å synge. Og eg blei flau og sjølvbevisst. Men i høst tenkte eg at no må eg berre teste ut korleis det er å synge igjen. Eg fekk plass i Grønland Kammerkor, som ville ha med meg sjølv om eg har stått på mute i nesten ti år, sjølv om eg ikkje har heilt kontroll på noter og takter. Det var veldig ubehagelig i starten, å ikkje ha peiling på korleis stemma mi egentlig høyrtes ut, men no begynnar eg sakte men sikkert å få meir kontroll. Som eg har savna å ha ein hobby, uten å være klar over det! Når eg er på kor-øving tenker eg på absloutt ingenting. Tre timar i veka der eg forsvinn heilt inn i musikken og stemmene. Og følelsen av rekreasjon i synginga smittar over på kreativiteten i foto og skriving, det har skapt eit fint skille mellom kva som er jobb og kva som er fritid.

0

Astronaut

_MG_0226_MG_9561_MG_9607

Bilder fra ein nyfødtfoto. Så søt og rolig. Syns ofte babyfoto kan bli litt too much, type englevinger og rosa bakgrunn på jenter og bilar og blått til gutar. Skjønnar godt at man prøvar å definere barnet sitt utifrå den minimale informasjonen man har, men man veit liksom aldri kven personen inni der kjem til å bli. Syns det er det som er det fine, at man ikkje ennå veit kva som foregår inni der, at man kan bli kva som helst.

 

6

Remember GIRL POWER

_MG_0363_MG_7958_MG_6320_MG_6322

Fordelen med å være heime å redigere bilder er at eg kan ha lunsj-gjester på besøk. Ulempen er at eg innimellom går på veggen av å jobbe i samme leilighet som eg skal ha fri i. Mitt mål for 2014 er å leige meg eit kontor med masse vinduslys. Sånn, no har eg sagt det høgt, og må leve opp til det.

Tenkte eg skulle dele spelelista eg har høyrt mest på i heile vinter, den er her. Den begynte med at eg la til Shy Girls- Second Heartbeat i høst, og iløpet av vinteren har eg lagt til ennå meir halv-sleezy musikk. La nettop til MØ- Say you’ll be there, så no tenker at eg lista er offisielt ferdig og klar til og sendast ut i verden. Værsågod, her har du min vinter og din vår.

1

Å finne kjærligheten på ein heilt vanlig fredag

IMG_0161
Me møtes på ein heilt vanlig fredag. Som på hundre andre fredagar går eg heim fra jobb, lagar middag, tar på meg favorittkjolen, drikk øl på rommet mitt med Caroline som sminkar seg i webcameraet mitt. Me bærer Rimi-posar med øl over til ein nabo, det einaste eg vil er å gå ut å danse. Eg foreslår å gå på fredagsbaren, nokon vil heller gå på ein konsert, men me ender opp med å gå til fredagsbaren likevel. Det har akkurat blitt høst og Oslo føles heilt ny, frisk og kald. Den klare lufta og alkoholen gjer at eg blir uovervinnelig, og sjølv om dansegolvet står stille tenker at i kveld skal eg ha det gøy, uansett. Alle eg kjenner forsvinner i kvar sine retningar, nokon vil gå vidare, nokon vil gå heim. Eg har ingen å prate med og ingen å danse med, så eg stiller meg ved sida av Karina som pratar med ein fyr, men eg blir ståande utenfor samtalen og late som eg skjønnar kva dei snakkar om. Eg legg merke til han som står ved sida av meg. Han er litt høgare enn alle andre og ser like lost ut som meg. -Hei, seier eg. -Hei, seier han. Me har ein rar samtale, me ler masse og han spør om eg bruker boblejakke om vinteren istadefor frakk. Eg viser han eit øksespark eg har lært på kickboksing. -Sjå her, seier eg og løftar beinet og sparkar hardt nedover i lufta. Eg bryr meg ikkje om å være kul, eg vil berre ha det gøy, uansett.
Me blir ståande å prate heilt til han må gå, og han spør om han kan få sjå bildene mine ein plass. Eg gir han adressa til heimesida mi, av alle ting. Han tastar den inn på telefonen sin og går. Eg tenker at det var ein bra samtale, og angrar litt på at eg ikkje spurte om nummeret hans, for han kjem aldri til å ta kontakt.
IMG_0618

Dagen etter får eg ein melding av han på facebook. Eg blar gjennom profilbildene hans, tenker at faen, han er jo ein gresk gud. Eg angrar veldig på øksesparket. Men no veit eg ivertfall kva han heiter.

Den andre gongen me møtes er også på fredagsbaren, eit par veker etter. Eg ser på telefonen min at han spør om eg vil danse i kveld, og i det samme står han rett bak meg. Eg blir flau og prøvar å forklare at eg ikkje har sett meldingen hans før no, men det høyres meir ut som om eg har oversett den. Denne kvelden er han litt nervøs, me ender opp på samme nachspiel og eg tør ikkje snakke med han sjølv om eg har tenkt på han i to veker. Og så går han heim før eg finn på noko lurt å sei og eg tenker at det var den sjangsen. Dagen etter sender eg melding til han på facebook, spør om han vil møtes i dagslys.

IMG_7510

Me begynnar å gå turar rundt i byen, lange turar frå St. Hanshaugen, til Bislett, på Frogner, gjennom Majorstua, tilbake til St. Hanshaugen. Me kjøper høstepler på Bunnpris, me ler masse og eg har bestemt meg for å være den tullingen eg er, sei dei dumme tingene som faller meg inn, og aldri være kul. Me går tur i skogen, plukkar kantarellar. Me går på torsdagsoperaen på Underwater pub, blir der til det stenger. Kvar gong følger han meg til døra og me gir kvarandre ein klem.

-Me må kline snart, seier eg til dei andre i kollektivet. Me har gått turar og klemt kvarandre i hundre år. Han møter meg ute ein lørdagskveld, eg tenker at i kveld må det skje. Me går oppover Ullevålsveien, i krysset i Waldemar Thranesgate skal eg til høgre, han skal til venstre. Me klemmer, seier hadet og han begynnar å gå i sin retning. Alt håp er ute. Før han skal til å gå over lyskrysset spør eg han kva som skjer. Han blir stille, ser litt redd ut. -Eg må fortelle ein ting, seier han, eg burde sagt det før. -Kva då? spør eg. -At du er nydelig, seier han og ser på meg. Fulle folk på vei heim veltar forbi. -At du er ein nydelig person. -Okei, seier eg.
Denne kvelden kyssar me, i krysset ved Ullevålsveien/Waldemar Thranesgate. Og så er eg redd i eit par veker til. Redd fordi eg er forelska og fordi eg ikkje veit om han er forelska i meg tilbake, og eg syklar til han om natta, full, gal og forelska og morgenen etter seier han at han er forelska i meg og eg seier at eg er jo forelska i han også. Og så blir me ilag, og han gir meg ein tandemsykkel til jul, og me reiser til Paris, og han må gå på krykker, han ler hardt med heile kroppen, eg skriver bok på kjøkkenet hans, me vil kvarandre godt, og han er følsom, men trygg og ingenting er skummelt.
Me har snakka om det ein million gongar, om starten, om at ingen av oss turte å kysse den andre, fordi me visste at me hadde funne nokon som var livsfarlig for oss sjølv. Nokon å bli avhengig av. Livene våre hadde vore rake motsetningar fram til me møttes, og alikevel hadde me endt opp med å bli heilt like i måten me tenkte på verden og kvarandre. Så like at me at me vil dele det samme livet, så like at han på ein heilt vanlig søndagsmorgon spurte om me skulle gifte oss.
44